Het is alweer lang gelden dat ik een blog heb geplaatst. Veel is er gebeurt, maar op een of andere manier heb ik dat hier niet onder woorden gebracht.
Afgelopen week was weer een week om over na te denken. Niet alleen de week an sich, maar ook de toekomst die dit impliceert. Mijn vader is wederom opgenomen in het ziekenhuis.
Nadat hij afgelopen jaar goed was hersteld was veel hoop terug gekomen. Hij werd weer "Joop" de grote man, mijn vader. Emotioneler, dat wel, een kant die ik niet van hem kende. Nog altijd had ik te weinig tijd voor hem en mijn moeder. incidenteel een telefoontje, af en toe eens langs. Deze week was weer een controle... Deze controle resulteerde in een opname. Boing...
Ik ben geen arts, slechts een toeschouwer, een toehoorder, maar dan wel over iets wat mij raakt, het leven van mijn vader...
Uitzaaiingen, iets wat kan worden verwacht, waar je rekening mee houd, maar wat je naar de achtergrond schuift.. en wat toch bewaarheid wordt. Uitzaaiingen in de kleiner hersenen. Hoe komen die daar in hemelsnaam terecht.. wat kunnen "ze" er aan doen?
Anyway, Joop ligt nu in Groningen, en ik ben blij dat hij zo positief in het leven staat, dat mijn mams een sterke vrouw is. Binnenkort een operatie en daarmee weer een toekomst? Laten we in elk geval nog genieten...
kus
Geen opmerkingen:
Een reactie posten