Morgen wordt Danique 15 jaar, v.i.j.f.t.i.e.n. Als je het langzaam zegt klinkt het al heel volwassen. En ik moet zeggen, dat is ze eigenlijk ook wel. Iets waar ik best trots op ben. Ze is een zelfstandige meid, ik zou bijna zeggen vrouw, die probeert haar leven zo goed mogelijk op de rit te houden. Met alles wat ze op zich heeft genomen is dat nog geen eenvoudige zaak. 
Ze draait goed mee in HAVO3, wat niet de meest eenvoudige klas is. Ze speelt waterpolo, niet alleen op clubniveau, maar probeert ook daar net dat beetje meer te doen. Zo is ze nu weer onderweg naar Zeist, mist daardoor een schooldag, die ze later zelf moet inhalen, maar leert op een ander vlak weer veel bij.
Ze probeert ook contact te houden met haar vrienden en vriendinnen in dit drukke schema. ook die wil ze niet teleurstellen door weer weg te zijn voor een training, een wedstrijd of achterstallig huiswerk.
Ze probeert ook contact te houden met haar vrienden en vriendinnen in dit drukke schema. ook die wil ze niet teleurstellen door weer weg te zijn voor een training, een wedstrijd of achterstallig huiswerk.
Alles weet ze in haar schema te proppen, en daar ben ik trots op.
Ja, ik weet het, ik begon de alinea ermee, en ik eindig hem ermee: TROTS. want dat mag af en toe best eens gezegd worden. Ze is zelfstandig, eigenwijs, leergierig, dapper, verstandig, puber, slim, teder. 15 jaar geleden werd ze geboren op een klein eilandje in de Caribische zee. Ik keek naar buiten en zag de blauwe golven.
Ik was 30 en werd vader. Danique is nu op de helft van datgene, wat ik achteraf als mijn jeugd ben gaan beschouwen. Ze weet nog niet wat ze wil, maar doet datgene wat ze doet vol overgave.
Benieuwd wat het brengt. Mijn meisje. Mijn trots.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten